Important heritage collection
In Nederland is een zeer uitgebreide, belangrijke collectie Papua cultureel erfgoed opgebouwd. Deze collectie is ontstaan door eeuwen contact met het westelijk deel van Nieuw-Guinea en kolonisatie van het gebied door Nederland tot 1962, nu Papua geheten. 

Het Papua-erfgoed is gedeeld erfgoed en heeft zowel voor Nederland als Papua grote betekenis. Het geeft een beeld van de cultuur en historie van de autochtone bevolking van de provincie Papua (Indonesië) en tevens handen en voeten aan (een vergeten deel van) de koloniale geschiedenis van Nederland.

Drie generaties
In Nederland leeft momenteel een Papuagemeenschap van 1500 mensen (onofficiële telling), bestaande uit drie generaties. De meesten van hen kwamen begin jaren ’60 naar Nederland als politiek vluchteling. 

Daarnaast bevinden zich Papua’s op andere plekken in de diaspora: in Zweden, Griekenland, Engeland, de Verenigde Staten, Australië, en verschillende gebieden in Oceanië (Fiji, Vanuatu, Solomons).

Voorheen verbleven Papua’s ook in Suriname en Senegal. De grootste groep gevluchte Papua’s buiten Papua zelf leeft in Papua New Guinea (15.000). 

In de Indonesische provincie Papua leven momenteel zo'n 2,8 miljoen mensen, van wie 55 procent bestaat uit de oorspronkelijke inheemse Papuabevolking. 


Unieke collecties
Nederland heeft, als oud-kolonisator, een verantwoordelijkheid het erfgoed zo goed mogelijk toegankelijk te maken voor alle geïnteresseerden in Nederland, in Papua en daarbuiten, temeer omdat in de laatste decennia van de 20ste eeuw veel van het erfgoed in Papua zelf verloren is gegaan.  

Papua’s refereren vaak naar hun gebied als zijnde zonder geschiedenis. Met name informatie stammend van voor 1962 is in Papua nauwelijks te vinden.

In de actieve koloniale periode (’49-’62) en aan het eind hebben Nederlanders veel erfgoed meegenomen. Daarnaast hebben de Indonesiërs collecties meegenomen naar bijvoorbeeld Java.   

De Papuagezinnen die moesten vluchtten in de jaren '60 namen ook diverse vormen van erfgoed mee, met name bestaand uit stukken die hun uit hun eigen familieverband stamden.  De collecties in Nederland zijn dus niet alleen uitgebreid maar ook zeer uniek.  

Toename vraag naar Papua-erfgoed 
In Papua is de vraag naar kennis over dit erfgoed de laatste jaren sterker toegenomen.
Dankzij de installatie van regionale autonomie in Papua door Indonesië, is er meer ruimte ontstaan aan deze vraag tegemoet te komen.

Dit geldt voor het onderwijs maar ook voor de groeiende civil society in Papua.

Meer aandacht en grotere waardering voor het erfgoed genereert meer respect voor Papuaculturen en vestigt aandacht op de intrinsieke waarde van bestaande Papuaculturen en het Papua-erfgoed.

Maatschappelijk gezien is dat respect steeds belangrijker omdat de Papuaculturen flink onder druk staan.

In de Nederlandse Papuagemeenschap is de vraag naar culturele kennis en uitwisseling groeiend, mede omdat zij inmiddels uit drie generaties bestaat met een vierde onderweg. Erfgoed toegankelijker maken en actief te delen met de Papuagemeenschap in Nederland en de diaspora is dus van groot belang.

De vraag naar Papua-erfgoed zie je ook op bredere schaal terug. Het zeer grote succes (in bezoekersaantallen en media-aandacht) van de recente Bisjpalen tentoonstelling in het Tropenmuseum en het inter/nationale succes van kunstenaars als Roy Villevoye en Fiona Tan, die Papua centraal stellen of bron laten zijn in hun beeldend werk, zijn goede voorbeelden van recente interesse.

Erfgoed als uiting van identiteit
Het verlangen naar een actuele invulling van een collectieve identiteit en een ‘sense of belonging’ wordt binnen de Papuagemeenschap steeds groter.

Het voeden en versterken van de eigenwaarde binnen Papuagemeenschappen in de diaspora loopt in belangrijke mate via diverse vormen van erfgoed.  

Papua’s zelf richten zich met name op muziek, dans, beeldmateriaal en de geschiedenis als belangrijke uitingen van eigen erfgoed.

Tevens wordt het optekenen van levensverhalen en migratiegeschiedenissen steeds belangrijker geacht omdat de eerste generatie in Nederland inmiddels tussen de mid-60 en mid-80 is.

De gemiddelde levensverwachting van Papua’s in Nederland ligt lager dan het landelijke gemiddelde, de meesten sterven voor hun 65^e-70^ste.

Koloniale verleden: Papua-erfgoed als bron van kennis
De gemiddelde Nederlander weet niet dat er Papua’s in Nederland zijn.
Bovendien hebben veel Nederlanders een complexe verhouding tot hun koloniale verleden, zeker richting Papua: veelal wordt het gebagatelliseerd en/of is er een gevoel van schaamte over het verloop.

Deze schaamte richting de Papua’s komt onder meer voort uit het feit dat de Nederlanders aan hen onafhankelijkheid hadden beloofd.

In Nederlands Nieuw-Guinea was geïnvesteerd in infrastructuur en economisch opbouw maar ook in politiek kader en de realisatie van een Papua parlementair orgaan (de Nieuw Guinea Raad). 

Er waren diverse nationale symbolen ontworpen (de vlag de Morgenster, het nationale wapen, een volkslied) en de officiële vraag van de Nederlandse regering aan de Papua’s was op welke datum zij onafhankelijk wensten te zijn.  

Terwijl deze bewegingen intern aan de gang waren, besliste de internationale politiek anders. Papua werd overgeheveld aan Indonesië in mei 1963 en na een volksraadspleging in 1969 werd het een provincie van Indonesië.

De Nederlanders die op stel en sprong moesten vertrekken uit Nieuw-Guinea medio 1962, deden dat vol schuldgevoel naar de Papua’s. 

Historische duiding
Het algemene gevoelen was dat zij de Papua's in de steek lieten. Bij het ontsluiten van nog grotendeels onbekende verhalen en geschiedenissen ontstaat een meer complexe historische duiding en een groeiend besef van het bestaan van een gedeelde geschiedenis.
Er wordt over de Nederlandse kolonisatie van het huidige Papua en andere oud-koloniën zeer weinig inhoudelijke informatie overgedragen binnen het Nederlands onderwijs, ondanks de onlangs geïnstalleerde canon waarin de Papua’s met naam worden genoemd.

Recent onderzoek wijst uit dat het behoorlijk slecht gesteld is met het historisch besef van zowel schoolgaande jeugd als volwassenen in Nederland.

Gesteld kan worden dat de Nederlandse samenleving hierdoor een kennisachterstand oploopt ten opzichte van de haar omringende landen.

Multiculturele debat
Het aanwezige Papua-erfgoed (en de aanwezige gemeenschap) in Nederland kan een functie hebben in het huidige maatschappelijke debat in Nederland.

We hebben kennis van het verleden nodig om het heden te begrijpen en de toekomst te vormen.

De kolonisatie van Nieuw-Guinea en de migratiegeschiedenis van Papua’s naar Nederland zijn zeer concrete uitingen van een relatief onbekend deel van de geschiedenis van Nederland.

Historische duiding is cruciaal als we het Nederland van nu beter willen begrijpen en verder willen komen in het huidige multiculturele debat waarbinnen groepen regelmatig op eenkennige wijze worden gecategoriseerd. Dat verhardt Nederland.

Cultureel erfgoed van culturele minderheden zoals de Papua’s kan dan als een counter fungeren. 

Dynamiek van erfgoed: verschillende betekenissen
PACE staat een dynamische kijk op erfgoed voor: het erfgoed worden in context en tijd geplaatst. Wat blijkt is dat het erfgoed verschillende betekenissen voor verschillende mensen kan hebben maar ook  verschillende betekenissen in diverse perioden.

Een voorbeeld is het waarderen van Papua-artefacten. Makers zelf produceren artefacten vaak als gebruiksvoorwerpen die verbruikt worden, of als cultusvoorwerpen die een functie hebben bij bepaalde rituelen en feesten en dan teruggegeven worden aan de natuur, zoals bijv. bisjpalen. 

De Papua’s, in al hun diversiteit, maakten hun artefacten niet persé voor de lange termijn. Inmiddels worden ook artefacten gemaakt voor de verkoop in de toeristenindustrie omdat er een markt voor is gecreëerd.

Het verschepen van artefacten door Westerlingen, toen en nu, zorgde voor Papuacollecties in westerse musea en nieuwe dure koopwaar in galeries. Door andere (want Westerse) ogen bekeken op een andere plek veranderen de artefacten van betekenis.

Op deze wijze hebben de artefacten een andere behandeling en een prijskaartje gekregen. Helaas ontvangen de makers van Papua-artefacten vaak nog te weinig van de goede verkoop van hun werk in het Westen, in tegenstelling tot de Australische Aborigines.
(Eerste vijf foto's: Jutka Rona)

Important collection Heritage
The Papua heritage is shared heritage and has both for the Netherlands as Papua great significance. It gives a picture of the culture and history of the indigenous population of the province of Papua (Indonesia) and also to the hands and feet (a forgotten part of) the colonial history of the Netherlands.

Three generations
Netherlands currently living in a Papua Community of 1500 people (unofficial count), consisting of three generations. Most of them came early 60s to the Netherlands as a political refugee.
In addition, Papuans are made elsewhere in the diaspora: in Sweden, Greece, England, the United States, Australia, and several areas in Oceania (Fiji, Vanuatu, Solomons).

Papuans also formerly resided in Suriname and Senegal. The largest group of refugees outside Papua Papua's self alive in Papua New Guinea (15,000).

In the Indonesian province of Papua life currently is about 2.8 million people, of whom 55 per cent consists of the original indigenous Papuan population.

Unique collections
Netherlands, as a former colonial power, a responsibility the best heritage accessible to all interested parties in the Netherlands, in Papua and elsewhere, especially because in the last decades of the 20th century many of the heritage in Papua itself has been lost.

Papuans often refer to their area as being without history. In particular, information dating from before 1962 is hardly to be found in Papua.

Active in the colonial period ('49-'62) and at the end have a lot of Dutch heritage included. In addition, the Indonesians have taken to collections for example Java.

The Papua Families who had fled in the 60s also names several forms of heritage with it, especially from existing documents to them from their own family came. The collections in the Netherlands are not only extensive but also very unique.

Increased demand for Papua heritage
In Papua, the demand for knowledge about this heritage in recent years, much higher.
Thanks to the installation of regional autonomy in Papua by Indonesia, there is more space created to cover those needs.

This applies to education but also for the growing civil society in Papua.

More attention and greater appreciation for the heritage generates more respect for Papua Cultures and draws attention to the intrinsic value of existing Papua Cultures and Papua heritage.

Socially speaking, that respect is becoming increasingly important because the Papua Cultures under considerable pressure.

In the Dutch Papua Community is the demand for knowledge and cultural exchanges growing, partly because it now consists of three generations in one quarter on the way. Heritage more accessible and active share with the Papua Community in the Netherlands and the diaspora is of great importance.

The demand for Papua heritage see you on a wider scale back. The very big success (in numbers of visitors and media attention) of the Bisjpalen recent exhibition at the Tropical Museum and the Inter / national success of artists like Roy Villevoye and Fiona Tan, who Papua central or source in their art work, good examples of recent interest.

Heritage as an expression of identity
The desire for a timely completion of a collective identity and a sense of belonging 'within the Community Papua growing.

Feeding and strengthening the self-esteem within Papua Communities in the Diaspora is largely through various forms of heritage.

Papua's self focuses mainly on music, dance, imagery and history as an important expression of their own heritage.

It is also to record the life stories and migration histories considered increasingly important since the first generation in the Netherlands between now and mid-60 mid-80 is.

The average life expectancy of Papuans in the Netherlands is lower than the national average, most die before their 65th-70th.

Colonial past: Papua heritage as a source of knowledge
The average Dutchman does not know that Papuans in the Netherlands.
Moreover, many Dutch are a complex relationship to their colonial past, especially Papua direction: it is often trivialized and / or is there a sense of shame about the course.

This shame towards the Papuans are under more from the fact that the Dutch had promised them independence.

In Dutch New Guinea was invested in infrastructure construction and economic but also political framework and the realization of a parliamentary body Papua (New Guinea Council).

There were various national symbols designed (the Morning Star flag, the national coat of arms, an anthem) and the official request of the Dutch government to the Papuans was the date on which they wished to be independent.

While these internal movements were under way, international politics decided otherwise. Papua was transferred to Indonesia in May 1963 after a volksraadspleging and in 1969 it became a province of Indonesia.

The Dutch were immediately had to leave from New Guinea in mid-1962, did so full of guilt to the Papuans.

Historical interpretation
The general feeling was that the Papuans left in the lurch. By unlocking still largely unknown stories and histories, a more complex historical interpretation and a growing awareness of the existence of a shared history.
It is about the Dutch colonization of the current Papua and other former colonies very little substantive information transferred within the Dutch education, despite the recently installed canon in which the Papuans are mentioned by name.

Recent research indicates that the pretty poor situation in the historical sense of both school youth as adults in the Netherlands.

It can be said that the Dutch society to a knowledge gap increases compared with its surrounding countries.

Multicultural debate
The present Papua heritage (and the present community) in the Netherlands may have a function in the current social debate in the Netherlands.

We have knowledge of the past needed to understand the present and future.

The colonization of New Guinea and the Papua's history of migration to Canada are very concrete manifestations of a relatively unknown part of the history of the Netherlands.

Historical interpretation is crucial if we want the Netherlands now better understand and want to come in the current debate within multicultural groups regularly shy be categorized. This hardens the Netherlands.

Cultural heritage of cultural minorities such as the Papuans can then act as a counter.

Dynamics of heritage: different meanings
PACE is a dynamic view of heritage: the heritage be placed in context and time. What appears is that the heritage different meanings to different people but also can have different meanings in different periods.

An example is the value of Papua-artifacts. Makers themselves produce artifacts often use objects that are consumed, or as cult objects that have a function in certain rituals and festivals and then returned to nature, such as bisjpalen.

The Papuans, in all their diversity, their artifacts were not necessarily for the long term. Meanwhile, artefacts are also for sale in the tourist industry because it created a market for it.

The shipping of artefacts by Westerners, then and now, resulted in Papua Collections in Western museums and galleries in new expensive merchandise. Others (because Western) eyes viewed in a different place to change the meaning of artifacts.

In this way, the artifacts treatment and another received a price tag. Unfortunately received the makers of Papua-artifacts is still too little of the good sales of their work in the West, in contrast to the Australian Aborigines.
(First five photos: Jutka Rona)